Hoxendía pódese dar por finalizado o proceso urbanizador da Galiza, a maioría da poboación vive nas provincias costeiras con hábitos e vivencias urbanos ou rururbanos, dáse un cambio de valores xeracional cara o postmaterialismo, precisamente en sectores que se distinguen pola súa experiencia vital alonxada da sociedade tracional e a asunción do español coma língua normal de expresión falada[5], pois na escrita o español continúa a ser práticamente a única língua.
Tamén se pode dar por enterrado o tecido económico tradicional, a conxunción labrega e mariñeira da doutrina oficial do nacionalismo xa non explica a economía galega. A galega é unha economía fundamentalmente de servizos, cunha crecente relevancia do sector turístico[6]. En relación co entorno, a economía galega mantén un peso superior da agricultura, ora ben, cunha tendencia á redución[7] como consecuencia do cambio dun modelo de produción de supervivencia cara un modelo orientado ao mercado, e das deficiencias dese cambio.
Politicamente, Galiza ten mudado de ser unha sociedade hexemonizada pola direita máis tradicional[8] ata ser unha sociedade cun sistema de partidos tripartito[9] estábel, no que o voto se reparte en dúas metades con unha certa tendencia cara à esquerda desde 2003 e un nacionalismo marxinal estabilizado en derredor dun 20%. A direita nútrese fundamentalmente dos mecanismos clientelares e do usufructo do poder para manter a súa hexemonía político-ideolóxica no conxunto do País e nomeadamente nas zonas mais rurais e menos modernizadas.
Todo o proceso de transformación derivou tamén, precisamente nestes eidos de hexemonía totalizadora da direita, nun despoboamento e un envellecimento da poboación das áreas rurais e interiores, ata o ponto que nas provincias de Lugo e Ourense o 40% da poboación vive das transferencias da Seguridade Social, existen mais xubilados do que nenos e a os activos soman un número inferior aos pensionistas. Asemade, milleiros de mozos e mozas emigran cada ano ao non encontrar traballo na Terra relacionado coas súas vivencias e formación. Son os restos da Galiza Tradicional que morre, e que marca, lastrando coma unha áncora, a Galiza Moderna que nasce. Nesta Galiza evolucionada, a mocidade supón o 19% da poboación total, repartida do seguinte xeito: o 40,7% na provincia da Coruña, o 36,7% na de Pontevedra, o 11,6% na de Lugo e o 11% na de Ourense. Nas provincias interiores a meirande parte viven no rural (53,9% dos mozos e mozas de Lugo e o 49,9% das e dos de Ourense) mentres que nas costeiras o grupo maior é o da xente nova que vive en hábitat urbano (38% en Coruña e 40% en Pontevedra). O 55,69% da mocidade rural traballa, mentres que o 42,27% da urbana estuda. Apenas discuten de política cos seus proxenitores (só 15,4% o fai e ao 65,19% interésalle pouco ou nada), cos que conviven porque non poden vivir exclusivamente dos seus ingresos (o 72,74%), que adican maioritariamente a ir de bares e discotecas (49,88%) ou a ir de compras (22,15%).
Unha mocidade hedonista, precarizada, domesticada que, no entanto, identifícase máis coa esquerda (o 50,5% declara que é esquerda ou centro-esquerda, contra o 8,8% que se identifica co centro-direita e a direita) e é extremadamente consciente de que vive nunha sociedade na que as desigualdades son moi grandes (o 74,85%), é dicir, unha mocidade que ansia unha repolitización sobre outras chaves, pero que non atopa os referentes políticos e organizativos que poidan vivificar esa repolitización
É que se hai unha Galiza que xa non ten a ver coa Galiza que veu nascer o nacionalismo contemporáneo, non existe o nacionalismo que interprete e artelle as demandas políticas do País.
O nacionalismo político segue definindo relixiosamente a Galiza coma colonia española, sen estabelecer as consecuencias desta definición (na análise de clases, na estrutura das relacións económicas, na institucionalidade política, etc). Tamén se analisa a política en chave ideolóxica, de españolismo versus nacionalismo, estabelecendo que os non nacionalistas son maus galegos, ou galegos incompletos, tarados, cando supoñen o 80% da poboación. Curiosamente, os nacionalistas vivimos as nosas vidas con independencia das crenzas nacionalistas, que coma as relixiosas –se tivermos- gardamos para o ámbito privado e a procesión do 25 de Xullo. Xa abonda de fe. É preciso unha actualización da teoría nacionalista, e, como di o aserto, dado que non hai teoría sen prática, unha actualización do axir nacionalista.
Cómpre actualizar o nacionalismo galego e nese sentido, a Plataforma Entre tod@s, Galiza Nova propón novas iniciativas e temáticas nas súas emendas aos textos de base da Asemblea Nacional de Galiza Nova:
- Respecto ao proceso de converxencia europeo, fronte ao discurso simplificador de alcumar à UE de instrumento imperialista e neoliberal, defendemos unha visión europeísta e en positivo, con ser crítica como se ve na nosa emenda:
Porén, é evidente que o entramado xurídico-político e institucional actual da Unión Europea, non responde aos principios democráticos e sociais que debemos impulsar. O nacionalismo, Galiza Nova en particular, debe ser un actor europeo a favor da construción de novos piares de integración europea que completen e reformen a actual configuración institucional superando o défice democrático e a orientación economicista do proceso de converxencia europeo, evitando así que sexa unha oportunidade perdida para os pobos e fique como unha mera reordenación capitalista a nivel continental. Os novos piares deben ser a Europa dos Pobos, é dicir, a implicación das realidades nacionais non estatais nos procesos de toma de decisións comunitarios e a Europa Social, é dicir, a integración dos actores sociais nos procesos decisionais comunitarios e a creación de normas e institucións garantes do benestar social e a prestación de servizos públicos a nivel europeo. Co histórico espíritu europeísta do nacionalismo galego, xunto a tantos outros movementos progresistas e de esquerda, seguiremos a pular por outra Europa.
Respecto à cuestión da inmigración e a multiculturalidade, derivadas das grandes migracións povoacionais derivadas da inxusta globalización capitalista, defendemos o seu tratamento como cuestión específica, ata o de agora ignorada polo nacionalismo, e a relevancia do combate antirracista e antixenófobo no noso País, posto que a poboación de orixe foránea que reside na Terra multiplicouse por cinco nos últimos dez anos, superando xa en número à poboación total da capital do país, os concellos con maior percentaxe de poboación foránea son, asemade, eminentemente rurais (Padrenda, Entrimo, Lobios, Oimbra, Verín, A Gudiña, A Mezquita, O Barco de Valdeorras, Carballeda de Valdeorras, Negueira de Muñiz, Rábade e Burela) e culturalmente hexemonizados pola tradición. Así mesmo, só o 2,16% dos estranxeiros chegados ao Estado Español se instalaron na Galiza, sen embargo, o 35, 68% da mocidade pensa que hai demasiados estranxeiros e o 44,92% pensa que son moitos. Neste sentido, nós entendemos que: Debemos defender que Galiza é unha obra aberta a quen estea disposto a traballar nela. Así mesmo, a defensa do pluralismo social e a apertura ás novos formas de vida desde o respecto mutuo e a defensa dos dereitos humanos debe converterse nun sinal de identidade de Galiza Nova.
- Respecto à crise enerxética do capitalismo e o previsíbel esgotamento dos recursos fósiles:
Nestes momentos, a aproximación temporal ao pico do petróleo determina a aposta de Galiza Nova polas reformas estruturais que permitan asumir o impacto do encarecemento e desaparición deste recurso nunha economía coma a nosa que basea a súa provisión enerxética neste recurso finito, é dicir, a transformación dunha economía dependente do petróleo nunha economía sostíbel alimentada con enerxías renovábeis. Implica, tamén, unha mudanza do modelo de transporte priorizando a vertebración do País mediante unha rede de transporte público que interconecte as cidades mediante o tren de proximidade e especialice os aeroportos, convertendo os tres nun destino único internacional. Así mesmo, fronte ao perigo de privatización dos océanos, último territorio inexplotado polo capitalismo do noso planeta, defendemos a creación de organismos internacionais de control que garantan o interese común fronte ao negocio privado, para que se cumpra a vontade da terra que dá os seus froitos para todos.
- Respecto à concepción da democracia en sentido republicano:
A concepción republicana da política non só é mediación: ten un carácter tamén transformador, onde as comunidades toman consciencia da súa recíproca dependencia e configuran vontade e conciencia, transformándoas nunhas asociacións de cidadáns e cidadás libre e iguais, e inseridos nunha arquitectura onde a cidadanía toma un sentido pleno. As e os cidadáns pasan de ser suxeitos con dereitos subxectivos e con compoñente negativo, a ter un status de concepción positiva, nunha orde xurídica obxectiva que permite, á vez que garante, a integridade dunha convivencia baseada na igualdade, a autonomía e o respecto recíproco. Neste sentido, aparece a solidariedade como forza de integración social. Así, o espazo público e a sociedade civil cobran un sentido estratéxico. A concepción republicana incide na formación de opinión e vontade común nun espazo público, onde non se obedece a estruturas dos procesos de mercado, senón que ten que ter a súas propias estruturas específicas. O paradigma da política no sentido dunha práctica de autodeterminación cidadá non é o mercado, senón o diálogo.
- Respecto às novas tecnoloxías, defendemos a aplicación de varias iniciativas que modernicen a nosa organización adaptándoa a era internet. Así propomos criar unha rede social interna:
Así mesmo, a irrupción de internet e as súas potencialidades de comunicación multidirecional teñen implicacións nos usos e costumes diarios das persoas e, desde logo, tamén a súa correspondencia no ámbito das organizacións. Ao carón da estrutura formal e verticalizada das organizacións tense reforzado e multiplicado unha estrutura informal, paralela e non xerarquizada que soborda as tradicionais tertulias de café polo seu ámbito territorial, as súas potencialidades temáticas e as súas múltiplas aplicacións prácticas. Desde a mocidade nacionalista estamos dispostos a transformar a nosa estrutura organizativa adaptándoa a esta nova realidade. Para isto crearemos unha rede social para os/as membros da organización con obxecto de crear unha canle de comunicación interna vertical e horizontal na que se poidan transmitir informacións, facer debates, compartir experiencias, etc.. Non se poderá tomar ningunha determinación política vencellante neste eido, correspondendo en exclusiva aos órganos pertinentes da organización territorial que son os que garanten o dereito a participar na toma de decisións de toda a militancia.E de cara ao exterior:
Galiza Nova creará unha rede de blogues nacionalistas, mediante a creación dunha plataforma de ‘voluntari@s cibernacionalistas’ nos que os/as filiados/as ou simpatizantes que somen os seus blogues persoais à expansión e divulgación dos valores, propostas e modelo de sociedade que todos e todas compartimos, abrindo un novo espazo de participación política e ampliando a permeabilidade da nosa organización nun outro ámbito de socialización política, como é internet.
Estas son, entroutras, as ideas que a Plataforma Entre tod@s, Galiza Nova defende introducir mediante emendas nos textos que o nacionalismo xuvenil está a elaborar nesta Asemblea Nacional de Galiza Nova: actualizar o discurso xuvenil para combatir exitosamente ao poder reacionario do Partido Popular.